Uprawa groszku cukrowego jest zarówno łatwa, jak i satysfakcjonująca, a do tego smakuje on znacznie lepiej niż ten, który można kupić w sklepie. Po zbiorze groszek szybko traci bowiem zarówno jędrność, jak i słodki smak, a kto raz poczuł różnicę między groszkiem z własnego ogrodu a kupnym, jest już na zawsze stracony!
Grupy:
Istnieje kilka grup odmian, a termin zbioru i zastosowanie różnią się między nimi.
Groszek cukrowy zbiera się, zanim nasiona zaczną nabrzmiewać, ponieważ w przeciwnym razie strąki stają się włókniste. Je się cały strąk razem z ziarnami.
Groszek śnieżny to udoskonalona odmiana groszku cukrowego i można go zbierać przez dłuższy okres, ponieważ nie staje się włóknisty. Co więcej, jego smak i konsystencja poprawiają się, gdy strąki są bardziej dojrzałe. Jest to również ten rodzaj groszku, który najlepiej nadaje się do mrożenia. Zbieraj, gdy ziarna groszku są w pełni rozwinięte, a strąk jest jeszcze jędrny i zielony.
Groch łuskany był dawniej bardzo popularny, ale z czasem coraz bardziej odchodził w zapomnienie. Uprawia się go dla zielonych ziaren, które dziś najczęściej kupujemy mrożone. Jest łatwy w uprawie, ale aby dostać się do nasion wewnątrz strąka, trzeba je wyłuskać – to kojąca, ale czasochłonna czynność.
Grochu łuskanego zwykle nie je się na świeżo, lecz suszy się go i gotuje z niego zupę. Właśnie z tego grochu przygotowuje się klasyczną zupę grochową.
Stanowisko i nawożenie:
Stanowisko powinno być nasłonecznione przez możliwie wiele godzin, aby uzyskać dobry efekt. Istnieją odmiany niskie, osiągające zaledwie 30-40 cm, ale są też takie, które dorastają do niemal dwóch metrów. Przeczytaj uważnie na saszetce, jak wysoko rosną poszczególne odmiany, aby uprawa nie była zbyt zagęszczona. Groch, z niewielkimi wyjątkami, można uprawiać w całym kraju i rośnie na większości gleb, o ile są dobrze przepuszczalne. Najlepsze rezultaty uzyskuje się jednak, gdy gleba jest zarówno żyzna, jak i pulchna, a coroczne dodanie kompostu lub dobrze przekompostowanego obornika działa cuda na zmęczonych glebach. Ponieważ groch, podobnie jak inne rośliny strączkowe, ma na korzeniach bakterie wiążące azot, dodatkowe nawożenie azotem nie jest konieczne – wręcz przeciwnie, prowadzi do słabych roślin i gorszych plonów. Warto natomiast dodać potas i fosfor podczas przygotowywania stanowiska.
Siew:
Groch nie jest tak wrażliwy na zimną glebę jak fasola, dlatego można go siać wcześniej. Aby uzyskać szczególnie wczesny zbiór, można go również wysiać w domu i wysadzić później. Dobrze zahartowane rośliny lub te wysiane wprost do gruntu zwykle bez problemu znoszą pojedyncze przymrozki. Stosuj się dokładnie do zaleceń dotyczących odstępów na saszetce i pamiętaj, że wysokie odmiany będą później wymagały podpór. Zarówno ptaki, jak i ślimaki lubią kiełkujące nasiona grochu, więc obserwuj uprawę i w razie potrzeby przykryj siewki agrowłókniną, dopóki rośliny nie okrzepną.
Pielęgnacja:
Po wykiełkowaniu i wschodach ważne jest regularne usuwanie chwastów. Groch słabo konkuruje z chwastami zarówno o światło, jak i o składniki odżywcze. Gdy rośliny osiągną około 10 cm, warto obsypać ziemią ich łodygi – będą stać znacznie stabilniej. W tym momencie czas też ustawić podpory dla wyższych odmian. Podporą może być na przykład siatka rozciągnięta między słupkami albo chrust i gałązki, jeśli są dostępne. Wtyka się je w ziemię w rzędach, aby rośliny mogły się po nich wspinać. Rosnącej roślinie nie robi różnicy, co wybierzesz, ale ważne jest, aby zrobić to wcześnie, bo groch nabiera rozpędu, gdy znajdzie swoją podporę.
Zbiór:
Groch rośnie szybko, a gdy strąki zaczną nabrzmiewać, groszek cukrowy można zbierać codziennie przez całe lato. Ważne jest, aby zbierać często, zanim nasiona zaczną nabrzmiewać, ponieważ w przeciwnym razie strąki stają się nieprzyjemne w konsystencji i włókniste. Groch na zupę zbiera się dopiero wtedy, gdy strąki i nasiona zaczynają zasychać na roślinie. Suszenie kontynuuje się następnie w pomieszczeniu, a gdy nasiona są całkowicie suche, można je długo przechowywać w temperaturze pokojowej.
Problemy:
Groch jest z reguły bardzo zdrowy i rzadko dotykają go problemy. Mszyce mogą czasem atakować wierzchołki młodych roślin – łatwo je zwalczyć środkiem ochrony roślin lub zmyć zimną wodą z węża ogrodowego.
Płodozmian:
Groch, fasola i inne rośliny strączkowe wzbogacają glebę w azot, żyjąc w symbiozie z bakteriami wiążącymi azot, które naturalnie występują w glebie. Gdy zakończysz zbiór grochu i usuniesz roślinę do kompostu, w glebie pozostaje spora ilość azotu, którą można wykorzystać w płodozmianie. Siejąc po zbiorze grochu na przykład sałatę lub kapustę, które lubią azot, można wykorzystać ten nadmiar. Rośliny te znoszą dodatkowo zarówno niskie temperatury, jak i spore przymrozki, więc zbiory są możliwe daleko w późną jesień i zimę.
